RA\AWETO NA KITOT

Kako samova`no bitie
nitu nalik na su{testvo ~ove~ie,
potpren na agolot od neboto
na beskrajot zelen ,
Sonceto gi obnevinuva
bagremovite cvetovi .
Im go ispiva sokot ovozemen
i so nego me isfrla
od ovoj svet nasu{en ,
ta kako novosozdaden `ivot
me za~nuva pod voda,
vo vselenski sinite moriwa.

Kako pesna,
te potsetuva Gospodarot
od kade ti se korewata,
ili mo`ebi kade treba
da ja zacvrsne{ papo~inata.
Navira bolka od dlabo~inata,
na lice isplivuva,
zemjata se raspuknuva,
o~ite gi raspenuva, razbranuva .
Nekoj ~uden nagon
na povra}awe ja tera.
No, namesto lava od usta
izleguva pena.

@ena do beskraj ostravena,
gi stega zabite, no ne izdr`uva,
zapejuva pesna.
Semiwa prortuvaat,
gi {irat svoite arterii, veni
vo majkata, dlaboko v zemi.
Nemirnata utroba se usvituva,
srceto nestrplivo ~eka
da ja ispumpa
nade`ta i nejzinata su{tina.
Pri toa,se slu{a pesna.
Taa vreska, ve}e ne izdr`uva
od nejzinata usta lava crvena.
Ni{to ve}e ne istrajuva,
puka starata zasu{ena
zemjina povr{ina.
Se otvora seta vo su{tina
kako glava na dete
koe {totuku se poroduva, spremno
da ja zapee svojata prva
pesna.
@oltocrvena rastopena
maj~inska dlabo~ina,
gi izmiva svoite novoroden~iwa
gi zaplisnuva so morska prispivna
pesna,
mu prkosi na gospodarot zemen
go veli~a `ivotot,
ra|aweto na u{te edna
pesna.
Ra|aweto na Kitot.